Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Πιο πολύ από μένα..

απο μικρη σε θυμαμαι, απο 3 χρονων..
παντα να γελας! παντα! ποτε δεν ησουν στεναχωριμενη. θυμαμαι που ερχοσουν να με ξυπνησεις και μου ελεγες " μπουμπουυ. σηκω!"
θυμαμαι που εκλαιγα και σε ζητουσα..
παντα σουν διπλα μου..και ξερω οτι παντα θα εισαι. εχω να σε δω δυο βδομαδες, πρωτη φορα! και μου λειπεις ΤΟΣΟ!
φευγοντας απο το σπιτι μου ελεγες, "ζακετα πηρες; εχει κρυο!, λεφτα; εχεις λεφτα; περιμενε μπορει να μην σου φτασουν"
τις παρασκευες που εφευγες εψαχνα τις κολονιες σου..εκει σε εβρισκα..σε μυριζα και περιμενα να γυρισεις..
οι διακοπες μας, το αρωμα σου, οι αγκαλιες μας, οι βολτες μας..
"εισαι τα παντααα για μενα..παντα να χαμογελας.."

Πιο πολύ από μένα-Μιχάλης Χατζηγιάννης
πιο πολύ απ'όσο φαντάζεσαι
πιο πολύ απ'όσο φοβάσαι
πιο πολύ απ'ότι ονειρεύεσαι..

ειναι αυτο που καποιοι ανθρωποι ειναι ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ..
βασικα αξιζεις πολλα..εγω αυτο ξερω..Σ'αγαπαω..ποτε δεν στο χω πει.Σ'αγαπαω οσο κανεναν αλλον ανθρωπο..και εχω πει οτι αν μπορουσαμε να διαλεξουμε εναν θανατο, εγω θα διαλεγα να πεθανω για να σε σωσω.. η καπως ετσι..
ξερω οτι δεν θα το δεις αυτο απλα ηθελα να κανω μια αναρτηση για σενα..! δεν μπορω να πω ολα αυτα που θελω για σενα..απλα εισαι τα παντα..ΑΠΛΑ..



Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

μα είχε κουραστεί από όλα..
όλα γύρω της ήταν μια απλή συνήθεια. 'Ολα!
ακόμα και η απουσία των αγαπημένων προσώπων της. πλέον θα γινόταν μια συνήθεια και η απουσία ΕΚΕΙΝΗΣ..
της κοπέλας που πάντα ήταν εκεί, πάντα ήταν κοντά της.. Και τώρα ;;
τώρα την άφησε και κείνη..
Μα πως θα τα αντέξει όλα ;
περπατάει για να πάει στο μάθημα μόνη της ακούγοντας τη συνηθισμένη καταθληπτική μουσική απ'το κινητό της.. και σκεφτόταν, πως όλα τα παλιά πλέον έχουν χαθεί. Όμως θα έρθουν καινούργια. Το θέμα είναι....τα καινούργια τα θέλει ;

-κάθε τέλος και μια αρχή μικρό μου!
-μα εγώ δεν θέλω καινούργια πράγματα! θέλω τις παρέες μου, θέλω τις δικές ΜΟΥ συνήθειες..θέλω εκείνον..τίποτα καινούργιο! μου αρέσουν τα παλιά. Τα έχω συνηθίσει, που καιρό για καινούργια ; ακόμα και την απουσία τους συνήθισα και θα μάθω να ζω με αυτήν. Εξάλλου ποιος νοιάζεται ; ποιος ; ποιος για να νοιαστεί και τώρα ;
- ..
- είδες ; όλα είναι θέμα συνήθειας, οπότε.. Καλημέρα και μια ακόμα μέρα φεύγει με την απουσία της!