..και στο τέλος μπορούμε απλά να κατηγορήσουμε τα αστέρια ή να πούμε στους εαυτούς μας πως δεν ήταν γραφτό να γίνει, πως προσπαθήσαμε, αλλά μέσα μας ξέρουμε πως δε μας φταίνε ούτε τα αστέρια τα παράλληλα σύμπαντα. ΜΕΣΑ ΜΑΣ. Το λάθος ήταν σε μας, στις βόλτες που ακόμα σου χρωστάω και μου χρωστάς. σε κείνα τα μέρη! μακρυά απο την κοινή καθημερινότητα. το μόνο που ήθελα ήταν να φεύγαμε μαζί. μόνοι!  Εκεί που θα είμασταν εγώ και συ. Εκεί που θα σου έλεγα τα πάντα χωρίς να με φοβίζει κάτι. μάλλον,δεν τα καταφέραμε. Μάλλον δε θα τα καταφέρουμε ποτέ. απλά είναι αυτό το βλέμμα που σου ρίχνω και μου ρίχνεις, αυτό που μαρτυράει τα πάντα, που είναι σαν να μου φωνάζει, "ξέρεις, ξέρω, αυτό φτάνει". μα είναι φορές που με κοιτάς λες και είμαι καμιά γνωστή, που δεν έχετε περάσει και κάτι μαζί. ποτέ δεν θα σε καταλάβω, ούτε εσύ εμένα. Δε θα νιώσεις. Δε θα αντιληφθείς το τι πραγματικά γίνεται ! Όμως πως έχω την απέτηση από εσένα να με καταλάβεις ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω καταλαβει εγώ η ίδια τον εαυτό μου; τόσο καιρό περίμενα να γίνει, τώρα που έγινε δεν έχω τα κότσια να το διαχειρηστώ. Δεν ξέρω πως.
Φοβάμαι να το αντιμετωπήσω. Έχω αυτό το φόβο οτι όλα θα πάνε κατα διαόλου όπως πάντα, και θα χάσω και έσενα. 

Μη σου τύχει που λένε.